7o ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

                                                                                     ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ:2007-2008

 

 

 

 

             ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ

 

                          ΜΠΑΛΛΕΤΟ

 

 

 

                                                 Γκριμέκη Νικολέτα

                                                                               Κορωνάκου Αυγερινή

                                                                               Κουλέτα Χρυσούλα

                                                                               Τμήμα: Γ1’β

  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ

ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΗΛΙΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΧΟΡΟ

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΧΡΟΝΙΑ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΜΕΓΑΛΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

 

 

        

            ΜΠΑΛΛΕΤΟ

 

 

 

 

 Ο  ΧΟΡΟΣ  ΕΙΝΑΙ  ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ  ΜΕΣΑ  ΑΠΟ ΤΗΝ  ΟΠΟΙΑ ΟΙ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ,  ΨΥΧΑΓΩΓΟΥΝΤΑΙ  ΚΑΙ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ.  Ο ΧΟΡΟΣ,  ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΚΙ  Η  ΜΟΥΣΙΚΗ  ΕΙΝΑΙ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ,  ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ  ΟΛΑ ΤΑ ΠΛΑΤΗ  ΚΑΙ  ΤΑ  ΜΗΚΗ  ΤΗΣ  ΓΗΣ  ΚΑΙ  ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ  ΤΟΣΟ  ΤΗΝ ΨΥΧΗ  ΟΣΟ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΣΩΜΑ.  Ο  ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ,  ΕΙΝΑΙ  ΕΝΑΣ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ  ΠΙΟ  ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ  ΧΟΡΟΥΣ,  ΞΕΦΥΓΕ  ΑΠΟ  ΤΙΣ  ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ  ΑΥΛΕΣ  ΤΗΣ  ΕΥΡΩΠΗΣ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΠΕΡΑΣΕΙ  ΣΤΟ  ΘΕΑΤΡΟ  ΚΑΙ Ν’ ΑΓΑΠΗΘΕΙ  ΑΠΟ  ΧΙΛΙΑΔΕΣ  ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ  Σ’ ΟΛΟ  ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

 

 


 

                         

 

                                                                  I.      Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

 

 

ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟ ΧΟΡΟ.

Ο ΧΟΡΟΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΟΠΩΣ Ο ΓΑΜΟΣ, Η ΓΕΝΝΗΣΗ, Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ Η ΤΑΦΗ ΕΝΟΣ ΝΕΚΡΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΠΟΡΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ ΤΗΣ ΣΟΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ. Ο ΧΟΡΟΣ, ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΡΥΘΜΙΚΟΙ ΗΧΟΙ ΤΩΝ ΤΥΜΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΟΥΝ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

 

ΤΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ ΧΟΡΟΥ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΠΟΔΙ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΟΦΟ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΤΟ ΠΕΛΜΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ. ΟΙ ΜΠΑΛΑΡΙΝΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΕΙΔΙΚΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΕ ΣΚΛΗΡΗ ΜΥΤΗ, ΤΙΣ ΠΟΥΕΝΤ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΜΥΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΤΟΥΣ.

 

 

 

 

 

                                                               II.      Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

 

 

ΤΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΑΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΟΥ 16ου ΚΑΙ 17ου ΑΙΩΝΑ. Η ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ ΙΔ΄ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ, ΛΙΓΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ. ΟΙ ΑΥΛΙΚΟΙ ΛΑΜΒΑΝΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΕ ΟΜΟΡΦΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ, ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΝ ΑΥΛΙΚΑ ΜΠΑΛΛΕΤΑ. ΣΥΧΝΑ, ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΑΝ ΙΠΠΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ, ΠΟΜΠΕΣ, ΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥΣ.

 

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΑ, ΠΡΩΤΑ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΟΠΕΡΑΣ, ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΠΗΡΑΝ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΥΛΙΚΩΝ. ΤΟ 1672, Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΙΔ΄ ΙΔΡΥΣΕ ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΧΟΡΟΥ. Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ,  ΠΙΕΡ ΜΠΟΣΑΜΠ, ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΖΙΣΙΟΝ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ 5 ΠΟΖΙΣΙΟΝ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ.

 

                                  

 

 

 

    ΕΛΛΑΔΑ & ΡΩΜΗ    

 

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΡΩΜΑΙΟΙ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΤΟ ΧΟΡΟ ΜΙΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ. ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΠΑΛΛΕΤΑ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ . ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ-Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΤΟ 1717. ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΠΑΛΛΕΤΑ ΠΟΥ ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                     III.      Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ

 

 

                          ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ

 

ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ ΠΡΟΕΤΡΕΨΕ ΤΟΥΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΟΥΣ ΝΑ ΣΥΝΘΕΣΟΥΝ ΕΛΑΦΡΙΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΙΚΑ ΜΠΑΛΛΕΤΑ. ΤΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΜΠΑΛΛΕΤΑ ΠΕΡΙΕΓΡΑΦΑΝ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΙΘΕΡΙΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ. ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΝΤΕΛΙΚΑΤΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΛΕΠΤΕΠΙΛΕΠΤΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ.

 

 

 

                                ΚΛΑΣΙΚΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ

 

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΑ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΣΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ ΑΠ’ ΟΤΙ ΣΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ.

 

 

 

 

                                 ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ

 

ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΛΕΤΟ. ΤΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΦΑΡΜΟΣΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΧΟΡΕΥΤΩΝ. ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΛΑΣΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ, ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΟΣ.

 

 

                                  

 

                                 

                                                                             IV.      Ο  ΧΟΡΕΥΤΗΣ

 

ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΡΥΘΜΟ. ΔΕ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΝ ΣΟΛΟ ΑΛΛΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ. ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΥΣΑΝΑΣΧΕΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΣ. ΤΕΛΟΣ, ΟΛΟΙ ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ, ΩΘΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΝΕΑ ΟΡΙΑ, ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΟΥΣ.

 

ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΤΟ ΧΟΡΟ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΡΙΕΡΑ. ΠΟΛΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΧΟΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΑΛΛΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ, ΣΗΜΕΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ. Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΛΛΕΤΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΓΙ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΤΟΥΣ.

 

 

 

 

 

 

                              

 

 

                            

Κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσει κάποιός χορό



Συνήθως τα παιδιά ξεκινούν χορό στην ηλικία των 4 κάνοντας ρυθμική αγωγή. Η ρυθμική προετοιμάζει τα παιδιά για το μπαλέτο μέσα από πολύ απλές και εύκολες ασκήσεις, σε συνδυασμό με παιχνίδι και αυτοσχεδιασμό. Με αυτό τον τρόπο η γνώση έρχεται ευχάριστα χωρίς καν να το καταλαβαίνουν. Αναπτύσσετε η φαντασία τους και γίνετε μια πρώτη προσπάθεια να κατανοήσουν το σώμα τους.

Η τεχνική του μπαλέτου ξεκινά μετά τα 6-7 χρόνια του παιδιού. Χτίζουμε το σώμα του παιδιού με ασκήσεις στην μπάρα και στο κέντρο καθώς και με μικρά πηδήματα. Το μάθημα γίνεται 2-3 φορές την εβδομάδα.

Στην ηλικία των 10-11 τα παιδιά φορούν για πρώτη φορά πουεντ με την προϋπόθεση πάντα πως το μυϊκό σύστημα του παιδιού είναι έτοιμο να τις δεχτεί.

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BB%CE%B7_%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1_%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CE%BD%CE%B1_%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9_%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82_%CF%87%CE%BF%CF%81%CF%8C".


Επισκέψεις: 975 . Τελευταία τροποποίηση: 06:56, 21 Φεβρουαρίου 2007.


               

Συστήματα Μπαλέτου



Τα πιο γνωστά συστήματα μπαλέτου είναι 2 ανά τον κόσμο .Το σύστημα "vaganova" που αναφέρεται στην Ρωσική σχολή και το σύστημα "rad" που αναφέρεται στην αγγλική σχολή. Υπάρχει επίσης το σύστημα "bournoville" το οποίο όμως στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν χρησιμοποιείτε. Αξιοσημείωτο είναι πως κάθε μεγάλη όπερα δημιουργεί το δικό της σύστημα επηρεασμένη πάντα από τα ήδη υπάρχοντα,(όπερα του Παρισιού ,Αμερικανική όπερα ).

Πρέπει όμως να πούμε πως το μπαλέτο είναι ένα και πως τα 2αυτα συστήματα διδάσκουν το ίδιο πράγμα σε διαφορετικές γλώσσες (γαλλικά, αγγλικά).Η τεχνική είναι ίδια καθώς και το βηματολόγιο. Ουσιαστικός διαχωρισμός δεν υπάρχει .Δεν είναι το ένα σύστημα καλύτερο από το άλλο. Άλλωστε ο κάθε δάσκαλος δίνει το προσωπικό του στυλ σε κάθε μάθημα .Με αυτή την λογική υπάρχουν τόσα είδη μπαλέτου όσοι και δάσκαλοι. Και αυτό νομίζω είναι το πιο σωστό.

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%A3%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85".


Επισκέψεις: 760 . Τελευταία τροποποίηση: 07:00, 21 Φεβρουαρίου 2007.


 

 

 

                       AGRIPINA VAGANOVA

Κριτήρια επιλογής σχολής Μπαλέτου



1ο Θεωρώ πως ένα καλό κριτήριο για να επιλέξει κανείς σχολή μπαλέτου είναι να παρακολουθήσει την παράσταση της σχολής στο τέλος του χρόνου. Μια καλή παράσταση προϋποθέτει μια καλή σχολή.


2ο η/ο διευθυντής της σχολής θα πρέπει να είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τα παιδιά και τον χορό .Η επαφή και η συζήτηση μαζί του θα σας βοηθήσει να καταλάβετε αν πλήρη τις προϋποθέσεις αυτές. Συζητήστε μαζί του μην ντρέπεστε, ο δάσκαλος έχει υποχρέωση να σας απαντήσει (αν και καλό θα ήταν να το κάνει από ευσυνειδησία και αγάπη προς το αντικείμενο της δουλειάς του).


3ο όποια σχολή και να επιλέξετε φροντίστε να σιγουρευτείτε πως είναι αναγνωρισμένη από το κράτος και πως ο δάσκαλος έχει κρατικό δίπλωμα διδασκαλίας. Είναι πολύ σημαντικό ο δάσκαλος να έχει επικυρωμένες γνώσεις κλασικού χορού.


Το μπαλέτο μπορεί να προσφέρει ένα υπέροχα γυμνασμένο κορμί όταν γίνετε σωστά. Οι επιπτώσεις του όμως στο κορμί του μαθητή είναι κακές και χρόνια επώδυνες όταν οι ασκήσεις εκτελούνται με τον λάθος τρόπο(που σχεδόν πάντα αυτό μεταφράζετε ως ο εύκολος τρόπος).Η ανεκτικότητα στο λάθος από πλευράς του δασκάλου μπορεί να αποδικτεί καταστροφική για τον μαθητή . Ο χορός είναι πρώτα από όλα αυτοπειθαρχία και αυτό είναι δουλειά του δασκάλου να το διδάξει.

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%9A%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE%CF%82_%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85".


Επισκέψεις: 692 . Τελευταία τροποποίηση: 03:59, 21 Φεβρουαρίου 2007.


 

 

 

 

Εισαγωγή σε επαγγελματική Σχολή



Η εισαγωγή των μαθητών στις επαγγελματικές σχολές γίνετε μέσω εξετάσεων που διεξάγει το υπουργείο πολιτισμού.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι όσοι κατέχουν απολυτήριο λυκείου. Η αίτηση συμμετοχής γίνετε στις εκάστοτε επαγγελματικές σχολές ,όπου αναλαμβάνουν και την υποβολή των αιτήσεων στο υπουργείο. Οι εξετάσεις δίδονται στις αρχές του Σεπτέμβρη οπότε οι αιτήσεις πρέπει να γίνουν τον Ιούλιο. Οι επαγγελματικές σχολές θα σας ενημερώσουν για την ακριβής ημερομηνία.

Όλες οι επαγγελματικές σχολές παραδίδουν καλοκαιρινά μαθήματα για να προετοιμάσουν τους υποψήφιους για τις εξετάσεις. Τα σεμινάρια ξεκινούν συνήθως στα τέλη του Ιουνίου. Στην περίπτωση που δεν έχετε αποφασίσει σε ποια επαγγελματική σχολή θα πάτε, η περίοδος των καλοκαιρινών σεμιναρίων είναι μια καλή ευκαιρία να την βρείτε.


Οι εξετάσεις θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν δύσκολες. Δεν υπάρχει ακριβής αριθμός εισαχθέντων, ο μέσος Όρος είναι γύρω στους 100.

Τα μαθήματα που εξετάζονται οι υποψήφιοι είναι το μπαλέτο ( όπου δίδετε και η μεγαλύτερη βαρύτητα), το μοντέρνο, και ο αυτοσχεδιασμός. Οι επιλαχόντες στην συνέχεια εξετάζονται και στο μάθημα της έκθεσης.

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%95%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE_%CF%83%CE%B5_%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE".


Επισκέψεις: 692 . Τελευταία τροποποίηση: 07:08, 21 Φεβρουαρίου 2007.


 

 

 

 

 

Χρόνια Φοίτησης



Το επαγγελματικό ολοκληρώνετε μέσα σε 3 χρόνια .

Στο τέλος κάθε σχολικού έτους πραγματοποιούνται εξετάσεις εφ όλης της ύλης σε όλα τα μαθήματα, πρακτικά και θεωρητικά . Οι εξετάσεις αυτές εξασφαλίζουν την πρόοδο του σπουδαστή καθώς και την εισαγωγή του στο επόμενο έτος.

Στο τέλος του τρίτου έτους οι σπουδαστές θα υποβληθούν ξανά στις εξετάσεις του υπουργείου για να πάρουν ή όχι το δίπλωμά τους .Σε περίπτωση αποτυχίας οι σπουδαστές επαναλαμβάνουν τις διπλωματικές εξετάσεις την επόμενη χρονιά.

Ο κάθε σπουδαστής έχει μονό τρεις ευκαιρίες να πάρει το δίπλωμά του αν αποτύχει και την τρίτη φορά αποκλείεται από τις διπλωματικές εξετάσεις δια παντώς.

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%A7%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1_%CE%A6%CE%BF%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82".


Επισκέψεις: 628 . Τελευταία τροποποίηση: 07:14, 21 Φεβρουαρίου 2007.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μαθήματα



Πρακτικά μαθήματα

§     Μπαλέτο

§     Μοντέρνο

§     Ρυθμική

§     Αυτοσχεδιασμός

§     Ρεπερτόριο

§     Κάρακτερ

§     Ελληνικοί χοροί

Θεωρητικά μαθήματα

§     Διδασκαλία

§     Mουσική

§     Ιστορία χορού

§     Ψυχολογία

§     Ανατομία

(και άλλα θεωρητικά μαθήματα ανάλογα το πρόγραμμα της σχολής).

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%9C%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1".


Επισκέψεις: 683 . Τελευταία τροποποίηση: 03:56, 21 Φεβρουαρίου 2007.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μεγάλοι χορευτές



 

ΑΝΤΡΕΣ ΧΟΡΕΥΤΕΣ

ΜΠΑΛΑΡΙΝΕΣ

A

§     Gerald Arpino

§     Frederick Ashton

B

§     George Balanchine

§     Mikhail Baryshnikov

§     Carlo Blasis

§     Julio Bocca

§     Erik Bruhn

§     Fernando Bujones

C

§     Miguel Campaneria

§     Jose Manuel Carreño

§     Yat-Sen Chang

D

§     Jacques d'Amboise

§     Anton Dolin

E

§     André Eglevsky

F

§     Freddie Franklin

G

§     Pavel Gerdt


G cont.

§     John Gilpin (dancer)

§     Alexander Godunov

§     John Grensback

§     Yury Grigorovich

H

§     Helgi Tomasson

J

§     Kurt Jooss

K

§     Theodore Kosloff

L

§     Rudolf Laban

§     Li Cunxin

§     Serge Lifar

§     Liu Qingtang

§     Joaquin de Luz

M

§     Mark Morris

§     Peter Martins

§     Arthur Mitchell (dancer)

N

§     Vaslav Nijinsky

§     Rudolf Nureyev


P

§     François Perron

§     Marc Platt (dancer)

R

§     Sascha Radetsky

§     Pedro Romeiras

S

§     Konstantin Mikhailovich Sergeyev

§     Yuri Soloviev

§     Vladimir Ivanovich Stepanov

§     Ethan Stiefel

T

§     Rasta Thomas

§     Vasily Tikhomirov

§     Nikolay Tsiskaridze

§     Antony Tudor

V

§     Gaétan Vestris

§     Edward Villella

Y

§     Igor Youskevitch

Z

§     Zhenrong Chen

A

§     Alicia Alonso

§     Nina Ananiashvili

§     Lauren Anderson (dancer)

§     Altynai Asylmuratova

B

§     Greta Hodgkinson

§     Natalia Bessmertnova

§     Anik Bissonnette

§     Vera de Bosset

§     Giuseppina Bozzachi

§     Darcey Bussell

C

§     Neve Campbell

§     Fanny Cerrito

§     Yvette Chauviré

§     Pat Colgate

§     Janet Collins

§     Yvonne Craig

D

§     Carolyn d'Amboise

§     Alexandra Danilova

§     Darci Kistler

§     Agnes de Mille

§     Aurelie Dupont

§     Irina Dvorovenko

E

§     Tessa Earl

§     Fanny Elssler

F

§     Suzanne Farrell

§     Alessandra Ferri

§     Lisa Foiles

§     Lisa Fonssagrives

§     Margot Fonteyn

§     Celia Franca

G

§     Yekaterina Geltzer

§     Yvonne Georgi

§     Elizaveta Gerdt

§     Sally Gilpin

§     Kimberley Glasco

§     Summer Glau

§     Beryl Goldwyn

§     Lucile Grahn

§     Cynthia Gregory

§     Carlotta Grisi

§     Sylvie Guillem

§     Marie-Madeleine Guimard

H

§     Evelyn Hart

§     Melissa Hayden (dancer)

§     Audrey Hepburn

§     Paloma Herrera

§     Rosella Hightower

I

§     Margaret Illmann

§     Avdotia Istomina

J

§     Rowena Jackson

§     Zizi Jeanmaire

§     Jin Xing

K

§     Karen Kain

§     Tamara Karsavina

§     Nora Kaye

§     Julie Kent

§     Gelsey Kirkland

§     Daria Klimentová

§     Mathilde Kschessinska

L

§     Pierina Legnani

§     Emma Livry

§     Ulyana Lopatkina

§     Lydia Lopokova

§     Lucia Cormani

§     Agnes Ledestu

M

§     Natalia Makarova

§     Alicia Markova

§     Monica Mason

§     Ekaterina Maximova

§     Sulamith Messerer

§     Gillian Murphy


N

§     Bronislava Nijinska

P

§     Anna Pavlova (dancer)

§     Maya Plisetskaya

§     Olga Preobrajenska

§     Elisabeth Plattel

R

§     Marie Rambert

§     Tatiana Riabouchinska

§     Sonia Rodriguez

§     Tamara Rojo

§     Ida Rubinstein

S

§     Sofiane Sylve

§     Delia Scala

§     Amanda Schull

§     Tatiana Semenova

§     Ludmila Semenyaka

§     Moira Shearer

§     Antoinette Sibley

§     Mirella Simoncini (Green Report)

§     Alla Sizova

§     Lydia Sokolova

T

§     Marie Taglioni

§     Maria Tallchief

§     Tamara Toumanova

§     Ludmilla Tchérina

§     Veronica Tennant

U

§     Galina Ulanova

V

§     Agrippina Vaganova

§     Valda Valkyrien

§     Ninette de Valois

§     Violette Verdy

§     Diana Vishneva

§     Vera Volkova

§     Anastasia Volochkova

W

§     Heather Watts

X

§     Xue Jinghua

Z

§     Svetlana Zakharova

Ανακτήθηκε από το "http://balletinfo.gr/modules/mediawiki/index.php/%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B9_%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%82".


Επισκέψεις: 2.662 . Τελευταία τροποποίηση: 19:22, 13 Φεβρουαρίου 2007.


 

 

Η (ΠΟΛΥΠΑΘΗ) ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ/ DANCE EDUCATION IN GREECE

Εν αρχή ήν η επιθυμία των γονέων, «το παιδί», δηλαδή το κορίτσι, «να αποκτήσει παράστημα». Επίσης, «να μάθει να περπατάει ίσια, να μην καμπουριάζει, να παραμείνει λεπτό, λυγερό, να λεπτυνθούν οι αστράγαλοι να αποκτήσει νάζι, χάρη και τσαχπινιά», δηλαδή να κάνει μπαλέτο...Η «Σχολή Μπαλέτου», κλήθηκε λοιπόν συχνά να λειτουργήσει ως –μεταλλαγμένη- μικροαστική οικοκυρική σχολή εκμάθησης των βασικών κανόνων συμπεριφοράς μιας μέλλουσας «νύφης, συζύγου και μητέρας», μετατρέποντας έτσι μια τεράστια παράδοση στη φθηνή λογική του «κορσέ» και του «σφιξίματος» του παιδιού και της σωματοδομής του εντός των ορίων των πλιέ, των αραμπέσκ, των πιρουέτ κ.ο.κ. Αυτά, όσον αφορά τις –πάμπολλες- ερασιτεχνικές σχολές χορού ή μάλλον μπαλέτου, και την κυρίαρχη ιδεολογική τοποθέτηση που διέπει, έστω και αφανώς, την λειτουργία των περισσότερων, ευτυχώς όχι όλων! Μια τοποθέτηση που επιπλέον καθορίζει το ύφος της εκπαίδευσης, και την αισθητική των παιδιών που σπουδάζουν εκεί και που θα πάρουν μαζί τους, είτε εγκαταλείψουν τον χορό, είτε ασχοληθούν επαγγελματικά με την τέχνη αυτή, αργότερα.

Οι Επαγγελματικές Σχολές Χορού, που κυρίως μας αφορούν εδώ, είναι τυπικά αυτές που επισημοποιούν και προσφέρουν την γνώση σε πρακτικά και θεωρητικά μαθήματα όπως καθορίζονται από το ΥΠΠΟ, υπάγονται σ’ αυτό, και λειτουργούν σύμφωνα με συγκεκριμένους νόμους της πολιτείας. Οι Επαγγελματικές Σχολές Χορού είναι όλες ιδιωτικές, εκτός από μια, την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, πρώην Σχολή Κούλας Πράτσικα, η οποία δωρήθηκε στο Κράτος το 1973/’74, είναι ΝΠΔΔ, λειτουργεί βάσει του προεδρικού διατάγματος 598/85, και έχει ελαφρά διαφοροποιημένους κανόνες λειτουργίας, σε σχέση με τις άλλες Σχολές. Όλες πάντως, δέχονται τα παιδιά με εισαγωγικές εξετάσεις-auditions στα 18, για να τα βγάλουν δασκάλους, ως επί πλείστον, χορευτές ή χορογράφους μετά από τρία χρόνια φοίτησης, πράγμα που σημαίνει ότι οι σπουδές χορού, ακόμη και στην Κρατική Σχολή, ανήκουν στην ανώτερη και όχι στην ανώτατη βαθμίδα της εκπαίδευσης σε αντίθεση με όσα ισχύουν για την Σχολή Καλών Τεχνών, για παράδειγμα. Η λέξη-κλειδί που συμπυκνώνει τις αντιρρήσεις όλων των ιδιοκτητών επαγγελματικών Σχολών Χορού στον τρόπο λειτουργίας αυτών, είναι ένας αριθμός: 1158/81. Είναι ο νόμος που καθορίζει τους κανόνες λειτουργίας, τα προαπαιτούμενα, τον τρόπο εισαγωγής και εξόδου των σπουδαστών. Από τα παραπάνω, ό,τι αφορά τον τρόπο εισαγωγής των σπουδαστών στις Σχολές, είναι αυτό που συσπειρώνει λίγο-πολύ τους, κατά τα λοιπά μη αλληλέγγυους μεταξύ τους, ιδιοκτήτες των Σχολών Χορού (η προσπάθεια συμμετοχής σε κάποιο μερίδιο μιας μικρής «πίττας», δημιουργεί διακριτικές συνθήκες έντονου ανταγωνισμού). Οι σχολάρχες λοιπόν, χωρίς να θέλουν να θίξουν τις υπολήψεις των μελών των εξεταστικών επιτροπών του ΥΠΠΟ, συμφωνούν λίγο-πολύ ότι πρέπει να εκλείψει ο κρατικός έλεγχος, και ότι κάθε σχολή θα πρέπει να έχει τη δική της εσωτερική επιτροπή που να καθορίζει τον αριθμό και το ποιόν των εισαγομένων. (Μέχρι στιγμής, το σύστημα είναι ότι κάθε Σχολή προετοιμάζει έναν αριθμό παιδιών που κάθε χρόνο δίνει εξετάσεις σε μια επιτροπή που ορίζει το ΥΠΠΟ, και σε ορισμένο αριθμό μαθημάτων). Να λειτουργούν δηλαδή κατά τρόπο ανάλογο της Κρατικής Σχολής. Απώτερος σκοπός, «η δυνατότητα καλύτερης επιλογής των σπουδαστών, χωρίς συμβιβασμούς, μια και κάθε Σχολή ξέρει καλά τα παιδιά που προετοιμάζει και τα παιδιά που θέλει, ενώ μια Επιτροπή, βλέπει πολλά μαζί σε λίγη ώρα και υπάρχει το ενδεχόμενο του λάθους».
-Αλήθεια, τα «λάθη» γίνονται τελικά δεκτά στη Σχολή όπου τα απέστειλε η Επιτροπή Εισαγωγικών εξετάσεων; «Γίνονται εκ των πραγμάτων, γιατί αλλιώς οι Σχολές θα κλείσουν». Ενδιαφέρον σημείο, αλλά και άδικο...

Και μετά τις εισαγωγικές τι γίνεται; Όσα περάσουν συνεχίζουν τις σπουδές τους, τα υπόλοιπα ξαναπροσπαθούν ή αλλάζουν κατεύθυνση, φεύγουν στο εξωτερικό, ή ξαναδοκιμάζουν επιλέγοντας κάποια άλλη Σχολή. Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει κάθε σχολάρχης να αποφύγει, γιατί τέτοιες αποφάσεις, πέραν του καλλιτεχνικού (κάποιο μεγάλο και αγανακτισμένο ταλέντο χάσαμε), έχει και οικονομικό αντίκτυπο (χάσαμε το ταλέντο, χάσαμε και το έσοδο). Εδώ λοιπόν, έρχεται η φήμη της κάθε σχολής, που είναι καθοριστική στον αριθμό των παιδιών που θα την επιλέξουν. Το «ρεύμα» υπέρ της μιας ή της άλλης Σχολής καθορίζεται, όπως είναι φυσικό, από πολλούς παράγοντες: το είδος της εκπαίδευσης που παρέχεται εκεί και τις προτιμήσεις του/της υποψήφιου/ας. Αν δηλαδή για παράδειγμα μια Σχολή δίνει προτεραιότητα στο μπαλέτο ή στον σύγχρονο χορό. Επίσης, από την πειθαρχία που φημολογείται πως υπάρχει εκεί, καθώς και από τα ονόματα των καθηγητών (οι «μεταγραφές» δηλαδή) που διδάσκουν σε μια συγκεκριμένη σχολή. Σημαντική είναι πλέον στις μέρες μας και η τεχνική υποδομή, δηλαδή η ύπαρξη βίντεο, για παράδειγμα. Η κακή συνέπεια της ανάγκης να πληροφορηθούν οι σπουδαστές για τα όσα συμβαίνουν διεθνώς και να αποκτήσουν την εμπειρία του έργου διαφόρων χορογράφων, είναι ότι η προβολή βίντεο παίρνει συχνά τη μορφή «αγώνα δρόμου» με στόχο την παρακολούθηση του μέγιστου αριθμού video-dance ή καταγραμμένων χορογραφιών γνωστών καλλιτεχνών στα τρία χρόνια σπουδής τους. Ατυχώς δε, τα έργα που παρακολουθούνται στο βίντεο συνήθως χωρίς την κατάλληλη γνώση και υποστήριξη, θεωρούνται ως το κύριο μέρος της καλλιτεχνικής δημιουργίας των χορογράφων αυτών. Όμως ο Μπρυμασόν, ο Πρελζοκάζ, ο βαν Μάνεν, ο Κύλιαν, ο Φορσάιθ, η Τουάιλα Θαρπ, η Πίνα Μπάους και πολλοί άλλοι, προφανώς δεν είναι ό,τι και όσο έχει ειδικά βιντεοσκοπηθεί ή «γυριστεί» ως video-dance και μόνο... Η μέχρι τελικής πτώσης παρακολούθηση βιντεοσκοπημένων έργων, ενίοτε να παίρνει και τη μορφή μιας άτυπης μεθόδου άνευ διδασκάλου εκμάθησης της ευγενούς τέχνης της χορογραφίας. Αυτό μας υπενθυμίζει τις πολλαπλές ελλείψεις στην εκπαίδευση που παρέχουν οι ελληνικές επαγγελματικές Σχολές Χορού. Το ρεπερτόριο, το pas de deux, η χορογραφία, ο αυτοσχεδιασμός, οι ιστορικοί χοροί, για παράδειγμα, απουσιάζουν παντελώς ή κάποια από αυτά διδάσκονται σε λίγες μόνο Σχολές. Αν ελλείψεις και ασάφειες χαρακτηρίζουν τα «πρωτεύοντα» πρακτικά μαθήματα, μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τι γίνεται με τα θεωρητικά μαθήματα, τα οποία εκτός από «δευτερεύοντα» είναι και υποβαθμισμένα. Διδάσκονται με παλιομοδίτικο τρόπο, παρέχοντας παρωχημένες και λανθασμένες γνώμες αντί για γνώσεις στους σπουδαστές. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ανάμεσά τους θα μπορούσαν να αναζητηθούν η κακή παράδοση δεκαετιών, η έλλειψη καταρτισμένου προσωπικού και ελληνικής βιβλιογραφίας (κακές μεταφράσεις, πεπαλαιωμένα έργα, εκδόσεις αυθαίρετων «μελετών») και φυσικά η προσπάθεια εξοικονόμησης πόρων εκ μέρους των σχολαρχών, από τα «δευτερεύοντα». Τα έξοδα άλλωστε μιας επαγγελματικής σχολής χορού είναι τεράστια. Συνήθως, εκτός από τα δίδακτρα, πηγή εσόδων είναι τα –πολυπληθέστερα- ερασιτεχνικά τμήματα που λειτουργούν παράλληλα, και όπου πλείστα όσα «καμάρια» δοκιμάζουν τις δυνατότητές τους στην τέχνη της Τερψιχόρης... «Για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και να καλυτερεύσουν το επίπεδο σπουδών που προσφέρουν», ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολών χορού αιτούνται δειλά-δειλά και ανεπίσημα κάποιου είδους κρατική χορηγία, μικρότερη πάντως από αυτήν που φύσει και θέσει κατέχει η Κρατική Σχολή. Κατά πόσο κάτι τέτοιο δικαιολογείται, είναι ανοιχτό στον καθένα να το κρίνει, χρησιμοποιώντας ίσως τις αναλογίες που υπάρχουν ανάμεσα στα κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα ιδιωτικά διαφόρων κλάδων και κατευθύνσεων.

Πολλοί απόφοιτοι-σημερινοί επαγγελματίες ισχυρίζονται, ότι στα στραβά της χορευτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, συγκαταλέγεται και η νοοτροπία όσων έχουν αναλάβει την εκπαίδευση του χορού. Καταρχήν η στενόκαρδη πλέον, αντίληψη αυτών ότι από τις σχολές θα βγάζουν γενιές δασκάλων και νέων ιδιοκτητών σχολών αντί χορευτές. Αυτό βεβαίως, πραγματικά συνέβαινε μέχρι πριν λίγα χρόνια στην Ελλάδα, όταν οι δυνατότητες να χορέψει κανείς ήταν ελάχιστες, ενώ πολλοί απόφοιτοι, πρακτικά ακατάλληλοι για οποιαδήποτε σχέση με την τέχνη του χορού, κατέληγαν να αξιοποιήσουν το «χαρτί τους» ανοίγοντας, ατυχώς, δικές τους σχολές. (Τα τοπικά «μικρομάγαζα» της τέχνης της τσαχπινιάς των νεαρών κορασίδων). Άλλοι απόφοιτοι μιλούν για την κακογουστιά των σχολαρχών-επιχειρηματιών, καθώς και για το ακαλαίσθητο περιβάλλον των χώρων όπου στεγάζονται πολλές σχολές. Μιλούν ακόμη για την ανεπάρκεια των δημιουργικών μαθημάτων και της εκπαίδευσης γενικά, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κάποιοι από τους ιδιοκτήτες καταβάλλουν. Το χειρότερο, για πολλούς, είναι ότι ελάχιστες σχολές δίνουν τη δυνατότητα στους σπουδαστές τους να χορέψουν, ενώ επιπλέον βλέπουν ανταγωνιστικά τις υπάρχουσες ομάδες χορού καλλιεργώντας κλίμα καχυποψίας και εσωστρέφειας.
Υπάρχει όμως και κάτι στο οποίο σχολάρχες, επαγγελματίες, δάσκαλοι, κριτικοί συμφωνούν: ότι είναι απαράδεκτο, η εκπαίδευση του χορού, να αρχίζει στα 18! Στο θέμα της «ιδανικής λύσης» στο πρόβλημα οι γνώμες διχάζονται φυσικά και πάλι. Οι περισσότεροι μιλούν για την ανάγκη δημιουργίας μιας Ακαδημίας Χορού, που θα παίρνει τα παιδιά από μικρή ηλικία, θα τους δίνει το δικαίωμα να παρακολουθούν ταυτόχρονα τα μαθήματα του σχολείου, και στα 16 ή στα 18 τους θα τα παραδίδει έτοιμους χορευτές. Όσοι ασκούν κριτική σ’ αυτό το μοντέλο, μιλούν για ένα μικροαστικό όνειρο, που φιλοδοξεί να καθυποτάξει την χορευτική τέχνη στο άρμα μιας Ακαδημίας Μπαλέτου, που είναι το όνειρο πολλών γενεών δασκάλων και χορευτών οι οποίοι εκφράζουν την «συντηρητική» κατεύθυνση και τρόπο σκέψης. Ο αντίλογος λέει ναι στη δημιουργία μιας Ακαδημίας, που θα δηλώνει όμως εξαρχής τους στόχους της, ονομαζόμενη Ακαδημία «Μπαλέτου» και όχι «Χορού», ώστε η τέχνη αυτή να διατηρήσει την πολυφωνία και πολυμορφία των στυλ της, χωρίς κανένα επίσημο ιδεολόγημα να την φρενάρει και να καθορίζει τα όριά της, και «χωρίς να κινδυνεύουμε να γυρίσουμε στον 19ο αιώνα!» Κάτι τέτοιο εξάλλου, «θα σήμαινε παρέμβαση ανεπίτρεπτη στην ελευθερία έκφρασης, θέτοντας πλαστά κριτήρια ποιότητας και επιτρεπτικότητας». Από την άλλη, η Κρατική Σχολή Χορού, στεγασμένη στο ιστορικό κτίριο της οδού Ομήρου, συνεχίζει τις προσπάθειες για καλυτέρευση και ορθολογική οργάνωση της χορευτικής εκπαίδευσης χωρίς να καταπιέζεται η δημιουργική έκφραση, και προσβλέποντας στην αναβάθμιση των σπουδών μέσω της ανωτατοποίησης.

Αν τα προβλήματα είναι τεράστια στην Αθήνα, καταλαβαίνει εύκολα κανείς τις ελλείψεις που υπάρχουν στην υπόλοιπη Ελλάδα στον τομέα της εκπαίδευσης του χορού! Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι η Θεσσαλονίκη έχει τρεις επαγγελματικές σχολές χορού, όπου τα παιδιά δεν έχουν κάν την δυνατότητα να διδαχθούν διαφορετικές τεχνικές σύγχρονου χορού, τα θεωρητικά μαθήματα είναι άγνωστο πεδίο, και δεν έχουν κάν τη δυνατότητα να παρακολουθούν τις παραστάσεις των ελληνικών ομάδων σύγχρονου χορού, καθώς δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα ή δεν έχει βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος συνεργασίας ώστε να λυθούν τα προβλήματα μετακίνησης των ομάδων. Οι άνθρωποι του χορού της συμπρωτεύουσας, εν μέρει λόγω του αναμενόμενου τοπικιστικού πνεύματος και εν μέρει λόγω των αντικειμενικών συνθηκών που δημιουργούν οι απίστευτες ελλείψεις, αισθάνονται ότι δεν έχουν ίσες ευκαιρίες, με συνέπεια πολλά παιδιά να «χάνονται». Ακόμη και τώρα, που οι πρωτοβουλίες του Χοροθεάτρου Θεσ/νίκης, του συγκροτήματος χορού του ΚΘΒΕ, έφερε στην συμπρωτεύουσα χορογράφους και ενώ έγιναν παραστάσεις που συζητήθηκαν, έδωσαν ευκαιρίες και αποκάλυψαν τις δυνατότητες πολλών χορευτών-μελών του συγκροτήματος, η αίσθηση των ανθρώπων εξακολουθεί να είναι ότι: «χρησιμοποιείται το δυναμικό της συμπρωτεύουσας ως μια επιπλέον ευκαιρία δημιουργίας καλλιτεχνών από την Αθήνα που θα εγκαταλείψουν την πόλη μόλις πάρουν αυτό που θέλουν». Σχετικό μυστήριο παραμένει η κατάσταση του «κράτους εν κράτει»-Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Δημοτικής Επιχείρησης Τουρισμού-Πολιτισμού της Λάρισας.

Οι δύο άξονες που καθόρισαν ως ένα βαθμό το ύφος της εκπαίδευσης του χορού στην Ελλάδα, θα ‘λεγε κανείς ότι ήταν αφ’ ενός το απωθημένο της παραγωγής καλών χορευτών μπαλέτου και ανεβάσματος έργων του κλασικού και ρομαντικού ρεπερτορίου, και αφ’ ετέρου η επιθυμία να αναπτυχθεί ο σύγχρονος χορός ως περισσότερος ταιριαστός ή ακόμη και «αρμόζων» στην «ελληνική ψυχοσύνθεση». Οι μύθοι, τα γιατί και τα πώς, και οι κοινωνικές ομάδες πίσω από κάθε μια από αυτές τις απόψεις, είναι ένα σύνθετο φαινόμενο, που η ανάλυσή του δεν ανήκει εδώ. Το θέμα είναι ότι η εκπαίδευση του χορού, παρά τις σχετικές βελτιώσεις, εξακολουθεί να παρουσιάζει προβληματική εικόνα στα χειρότερα της οποίας περιλαμβάνεται η παλιομοδίτικη παιδαγωγική, τα ληγμένα οράματα, οι απαρχαιωμένοι νόμοι, η κρατική αδιαφορία για την ανανέωση και την ενδυνάμωση της παιδείας αυτής, οι ελλείψεις σε χώρους, μαθήματα, γνώση. Στα καλά της σημεία ανήκουν οι προσπάθειες, όπως πάντα, κάποιων ανθρώπων, η ορμή των νέων παιδιών, και η όλο και μεγαλύτερη στήριξη που παρέχει το κοινό στις ελληνικές ομάδες χορού, στους νέους δηλαδή χορευτές και χορογράφους, που την τελευταία δεκαετία, έδωσαν πρωτοφανή λάμψη και αίγλη σε μια τέχνη που παρέμεινε πολύ καιρό στο περιθώριο.
Η εκπαίδευση του χορού στην Ελλάδα τα έχει όλα, όπως μια παράσταση μπαλέτου: ίντριγκα, συκοφαντία, υπονοούμενα, κακογλωσσιές, χαμόγελα, αξιοπρέπεια. Πρακτικά, έχει αμελητέα οικονομικά οφέλη, τουλάχιστον σε σύγκριση με άλλες τέχνες, ανοργανωσιά, μόνιμους ιδεοληπτικούς σχεδόν φόβους για πιθανά «λάθη» στην κρίση των επιτροπών αξιολόγησης, παρηγοριά στους γονείς που πλήρωσαν την προετοιμασία που δεν απέδωσε, μεγάλους χορευτές που -κατά τεκμήριο- αδικήθηκαν, κουτσομπολιό, χαμηλόφωνες διαμαρτυρίες, υποψίες ατεκμηρίωτες και πανταχού παρούσες για τις Επιτροπές που συστήνει το ΥΠΠΟ, υπόνοιες χρηματισμού, υπόνοιες συμπαθειών, υπόνοιες εύνοιας, υπόνοιες γνωριμιών και «τηλεφωνημάτων» από δυναμικούς συγγενείς που «έχουν τον τρόπο τους», προέδρους και διοικητές οργανισμών, «παράγοντες» ή βουλευτές της εκλογικής περιφέρειας ατάλαντων υποψηφίων χορευτών που διέρχονται όλων των μέσων προκειμένου να κερδηθεί μια θέση σε κάποια Επαγγελματική Σχολή Χορού. Ίσως το κακό να ξεκινάει από τις ερασιτεχνικές σχολές. Τότε που το ροζ μυαλό των γονέων πρωτοφούσκωσε με τη βοήθεια και της χαμογελαστής ιδιοκτήτριας της σχολής, το μυαλό της ήδη παραφουσκωμένης μικρής τους, δίνοντας στην όποια σκέψη του μυαλού της ένα χρώμα επικίνδυνα ροζ, και την πεποίθηση ότι πάνω της εναποτίθεται το μέλλον της τέχνης αυτής.

 

 

 

 

 

 

 

                                       

 

 

Επαγγελματικές Σχολές Μπαλέτου

'Αννας Πέτροβα

'Αννας Πέτροβα

'Αννας Πέτροβα

 

Ανώτερη Ιδιωτική Επαγγελματική Σχολή Χορού της Δημοτικής Επιχείρησης Αθλητικών Δραστηριοτήτων Δήμου Θεσσαλονίκης

Ανώτερη Ιδιωτική Επαγγελματική Σχολή Χορού της Δημοτικής Επιχείρησης Αθλητικών Δραστηριοτήτων Δήμου Θεσσαλονίκης

Ανώτερη Ιδιωτική Επαγγελματική Σχολή Χορού της Δημοτικής Επιχείρησης Αθλητικών Δραστηριοτήτων Δήμου Θεσσαλονίκης

 

Ανώτερη Σχολή Χορού Λάρισας

Ανώτερη Σχολή Χορού Λάρισας

Δημοτική, ανώτερη σχολή και θεσσαλικό μπαλέτο στη Λάρισα.

 

Δεσποινα Γρηγοριάδου

Δεσποινα Γρηγοριάδου

Δεσποινα Γρηγοριάδου

 

Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (Κ.Σ.Ο.Τ)

Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (Κ.Σ.Ο.Τ)

Η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (Κρατική Σχολή Χορού) ανήκει στην ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης και λειτουργεί υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του υπουργείου Πολιτισμού, προσφέροντας δωρεάν φοίτηση στους σπουδαστές της. Έχει ως σκοπό τη δημιουργία επαγγελματικών στελεχών της τέχνης του χορού στους τομείς χορογράφων, χορευτών και καθηγητών χορού. Η σχολή διοικείται από πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο αποφασίζει με εισήγηση της Διευθύντριας σχετικά με εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά καθώς και θέματα υποδομής της σχολής.

 

Νίκη Κονταξάκη-Μπακάλη

Νίκη Κονταξάκη-Μπακάλη

Νίκη Κονταξάκη-Μπακάλη

 

Σόνιας Μοριάνοβα - Λίλης Τράστα Ο.Ε.

Σόνιας Μοριάνοβα - Λίλης Τράστα Ο.Ε.

Σόνιας Μοριάνοβα - Λίλης Τράστα Ο.Ε.

 

Σχολή Ραλλού Μάνου

Σχολή Ραλλού Μάνου

Σχολή Ραλλού Μάνου

 

 

 

 

 

 

 

                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ