ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ

ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

 

 

 

 

 

 

 

Γκιόκα Άννα

Γκούσκου-Σαγιάννη Αναστασία

Κάζαγλη Σταυρούλα

Καραμίχαλου Μαρία

 

Υπεύθυνη Καθηγήτρια:Μητροπούλου Β.

 

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

 

 

 

 

 1.     ΟΡΙΣΜΟΣ  ΗΛΙΑΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

 

 

 

 

2.     ΠΛΑΝΗΤΕΣ

 

 

 

3.     ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ

 

 

     

4.     ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

 

 

 

5.         ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ

 

          

1.ΟΡΙΣΜΟΣ.   

 

Ως Ηλιακό Σύστημα συνήθως εννοείται ο Ήλιος με τους οκτώ πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Αν θα θέλαμε να είμαστε ακριβείς όμως, θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας και πολλά άλλα σώματα που υπάρχουν μέσα στο πεδίο βαρύτητας του Ήλιου, όπως τους αστεροειδείς, τους κομήτες, τους Κενταύρους, τα σώματα της Ζώνης του Kuiper και τα σώματα του Νέφους του Oort

 

Κάντε κλικ στον κάθε πλανήτη για περισσότερες πληροφορίες.

2. ΠΛΑΝΗΤΕΣ

Το Ηλιακό Σύστημα χοντρικά χωρίζεται σε τέσσερις περιοχές: σ' αυτή των ΕσωτερικώνΓήϊνων) Πλανητών, με τέσσερις πλανήτες που έχουν στέρεα επιφάνεια και σύσταση παρόμοια με αυτή της Γης (πυρίτιο και σίδηρο). Στη Ζώνη των Αστεροειδών, που περιέχει μικρά σώματα, στους Εξωτερικούς Πλανήτες ή Γίγαντες Αερίων, με τέσσερις πλανήτες που αποτελούνται κυρίως από αέρια και είναι πολύ μεγαλύτεροι απ' τη Γη και στην εξωτερική περιοχή του Συστήματος, που περιλαμβάνει τον Πλούτωνα, τη Ζώνη του Kuiper και το Νέφος του Oort.

Ήλιος

Στο κέντρο του Ηλιακού Συστήματος βρίσκεται ο Ήλιος, ένα κίτρινο αστέρι της κύριας ακολουθίας ηλικίας περίπου 5 δισεκατομμυρίων ετών.

Ερμής

Αρχίζοντας ένα ταξίδι απ' τον Ήλιο προς τα έξω για να γνωρίσουμε το Ηλιακό Σύστημα, σε απόσταση 0,39 Αστρονομικών Μονάδων (AU) θα συναντήσουμε τον Ερμή, το δεύτερο μικρότερο πλανήτη. Ο Ερμής είναι γεμάτος κρατήρες, δεν έχει ατμόσφαιρα και, καθώς είναι πολύ κοντά στον Ήλιο, έχει στην επιφάνειά του θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 400°C.

Αφροδίτη

Επόμενος πλανήτης, στις 0,72 AU, είναι η Αφροδίτη. Έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος με τον δικό μας, γι' αυτό παλιά λεγόταν και «αδελφός πλανήτης» της Γης. Εκτός απ' το μέγεθος όμως, σαν περιβάλλον δεν έχει σχεδόν κανένα κοινό με τον πλανήτη μας. Καλύπτεται από μια πυκνή ατμόσφαιρα θειικού οξέος και διοξειδίου του άνθρακα, με αποτέλεσμα η επιφάνειά της να μην είναι ποτέ ορατή. Περιστρέφεται αργά γύρω από τον άξονά της και στην επιφάνειά της υπάρχουν άνεμοι με πολύ μεγάλες ταχύτητες.

 

Γη

Ο τρίτος πλανήτης είναι η Γη. Είναι ο μοναδικός πλανήτης στο σύστημα που έχει θάλασσες (κάτι που υποστηριζόταν παλιότερα για την Αφροδίτη και μέχρι πρόσφατα για το δορυφόρο του Κρόνου Τιτάνα), ο μόνος με έντονη γεωλογική δραστηριότητα κι ο μοναδικός (απ' όσο ξέρουμε μέχρι σήμερα) που φιλοξενεί ζωή. Η ατμόσφαιρά του αποτελείται από άζωτο και οξυγόνο, κι είναι ο μεγαλύτερος απ' τους εσωτερικούς πλανήτες.

Άρης

Στις 1,52 AU βρίσκεται ο Άρης. Είναι περίπου ο μισός απ' τη Γη, κι έχει μια αραιή ατμόσφαιρα από διοξείδιο του άνθρακα. Στην επιφάνειά του έχουν παρατηρηθεί γεωλογικοί σχηματισμοί όπως φαράγγια και κοιλάδες, που σημαίνουν ότι ο πλανήτης ήταν γεωλογικά ενεργός κι ότι κάποτε ήταν θερμότερος και στην επιφάνειά του υπήρχε νερό σε υγρή μορφή (κάτι που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα-Μάρτιο 2007 απο τον Ευρωπαικό δορυφόρο Mars Express). Θεωρείται ο πλανήτης που μοιάζει πιο πολύ με τη Γη και υπάρχει η περίπτωση να βρεθεί κάποτε ζωή εκεί, η τουλάχιστον απολιθώματα.

Ζώνη των Αστεροειδών

Το «σύνορο» που χωρίζει τους εσωτερικούς απ' τους εξωτερικούς πλανήτες είναι η Ζώνη των Αστεροειδών. Πρόκειται για εκατοντάδες χιλιάδες μικρά σώματα, διαμέτρου από μερικά μέτρα έως εκατοντάδες χιλιόμετρα, που όμως όλα μαζί έχουν μάζα περίπου όσο το ένα χιλιοστό της Γης. Οι αστεροειδείς είναι το υλικό για έναν πλανήτη που τελικά δεν σχηματίστηκε, λόγω της μεγάλης έλξης του Δία.

Δίας

Ο Δίας, στις 5,2 AU, είναι ο μεγαλύτερος απ' τους πλανήτες. Η διάμετρός του είναι 12 φορές αυτή της Γης. Αποτελείται από τεράστιες ποσότητες αερίων -κυρίως Υδρογόνο και Ήλιο- που περιστρέφονται γύρω από ένα μικρό στερεό πυρήνα. Μερικές φορές χαρακτηρίζεται και σαν «αποτυχημένο άστρο», λόγω ακριβώς της μεγάλης περιεκτικότητας στα δυο αυτά στοιχεία. Είναι γνωστός για την περίφημη κόκκινη κηλίδα, μια καταιγίδα στην ατμόσφαιρά του, που υπάρχει τουλάχιστον από τότε που παρατηρούμε το Δία (και πιθανόν από πολύ πιο πριν). Έχει 63 δορυφόρους, δυο από τους οποίους (η Ευρώπη κι ο Γανυμήδης) είναι πιθανό να έχουν ωκεανούς κάτω απ' την παγωμένη επιφάνειά τους.

Κρόνος

Ο Κρόνος (9,5 AU) είναι λίγο πιο μικρός (και πολύ πιο ελαφρύς) απ' το Δία και του μοιάζει σε αρκετά χαρακτηριστικά. Αποτελείται κι αυτός κυρίως από αέρια -με λιγότερο υδρογόνο και περισσότερη αμμωνία όμως- έχει κι αυτός πολλούς δορυφόρους κι είναι γνωστός για τους Δακτύλιούς του. Ο Δίας μαζί με τον Κρόνο αποτελούν το 93% της μάζας όλων των πλανητών. Είναι ίσως ο πιο εντυπωσιακός απ' τους πλανήτες αλλά κι ο ελαφρύτερος, με μέση πυκνότητα μικρότερη απ' αυτή του νερού. Ο δορυφόρος του Τιτάνας, που είναι μεγαλύτερος απ' τους πλανήτες Ερμή και Πλούτωνα, έχει ατμόσφαιρα από άζωτο και υδρογονάνθρακες και, αν και είναι πολύ ψυχρός, πιθανολογείται ότι μπορεί να φιλοξενεί ζωή. Το σύστημα του Κρόνου θα μελετηθεί τα επόμενα χρόνια απ' τη διαστημοσυσκευή Κασσίνι, που βρίσκεται εκεί από το καλοκαίρι του 2004.

Ουρανός

Επόμενος σταθμός ο Ουρανός στις 19,2 AU. Αποτελείται κυρίως από αμμωνία και μεθάνιο, έχει κι αυτός δακτύλιους και 27 δορυφόρους. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους πλανήτες, περιστρέφεται σαν να "κυλάει" πάνω στην τροχιά του, δηλαδή με τον ένα του πόλο πάντα στραμμένο προς τον Ήλιο. Πιθανολογείται ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας κατακλυσμιαίας σύγκρουσης με κάποιο άλλο σώμα, κάτι που επιβεβαιώνεται μερικά και από την απουσία διαταραχών στην ατμόσφαιρά του.

Ποσειδώνας

Τελευταίος μεγάλος πλανήτης είναι ο Ποσειδώνας, σε απόσταση 30 AU από τον Ήλιο. Είναι ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε βάσει μαθηματικών προβλέψεων για τη θέση του (από τη μελέτη διαταραχών στην τροχιά του Ουρανού). Αποτελείται κυρίως από αέριο μεθάνιου, νερού και αμμωνίας και, σε αντίθεση με τον Ουρανό, η ατμόσφαιρά του παρουσιάζει έντονη δραστηριότητα, κάτι απρόσμενο, μιας και βρίσκεται πολύ μακριά από τον Ήλιο και η θερμότητα που παίρνει απ' αυτόν είναι ελάχιστη. Σαν τον Δία, έχει κι αυτός μια χαρακτηριστική κηλίδα στην ατμόσφαιρα, μόνο που η δική του είναι μπλε. Για αρκετά χρόνια ήταν ο πιο μακρυνός πλανήτης του Συστήματος, καθώς η τροχιά του Πλούτωνα μπαίνει μέσα στη δική του.

3..ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ

 

Φυσικό δορυφόρο, καλούμε το ουράνιο σώμα που περιστρέφεται γύρο από έναν πλανήτη και δεν έχει κατασκευαστεί και τεθεί σε τροχιά από τον άνθρωπο ( ή από άλλο νοήμον ον αν βρεθεί ποτέ ). Στο Ηλιακό μας Σύστημα παρατηρούμε δύο κατηγορίες φυσικών δορυφόρων. Έχουμε δορυφόρους οι οποίοι φαίνονται να δημιουργήθηκαν μαζί με τον πλανήτη τους και οι οποίοι είναι σώματα με συμμετρικό σχήμα, σχεδόν σφαιρικό, όπως και οι πλανήτες. Παρατηρούμε όμως και δορυφόρους ( Φόβος και Δείμος του Άρη ) οι οποίοι έχουν ασύμμετρο σχήμα και σύσταση όμοια με των αστεροειδών. Πρόκειται για αστεροειδείς που κάποια στιγμή αιχμαλωτίστηκαν από το βαρυτικό πεδίο του πλανήτη. Γενικά, οι γίγαντες πλανήτες έχουν συστήματα δορυφόρων ενώ από τους γήινους, δορυφόρους έχουν μόνο η Γη και ο Άρης και μάλιστα φαίνεται πως δεν έχουν δημιουργηθεί μαζί με τους πλανήτες τους, αλλά τους απόκτησαν αργότερα. Η διάκριση ανάμεσα σε ένα σύστημα Πλανήτη-Δορυφόρου και διπλού συστήματος σωμάτων ( π.χ πλανητών ή νάνων πλανητών ) γίνεται γενικά με τον ακόλουθο τρόπο. Αν το κέντρο μάζας των δύο σωμάτων βρίσκεται μέσα στο ένα σώμα, τότε θεωρείται ότι αυτό κυριαρχεί βαρυτικά επί του άλλου και έχουμε έτσι ένα σώμα με ένα δορυφόρο. Παράδειγμα τέτοιου συστήματος αποτελεί το σύστημα Γη-Σελήνη. Αν από την άλλη το κέντρο μάζας των δύο σωμάτων βρίσκεται κάπου μεταξύ τους, τότε τα θεωρούμε διπλό σύστημα. Παράδειγμα αποτελεί το σύστημα Πλούτων-Χάρων, το οποίο θεωρείται διπλό σύστημα νάνων πλανητών

 

 

Ο φυσικός δορυφόρος της Γης και μετά τον Ήλιο το δεύτερο σε λαμπρότητα ουράνιο σώμα. Περιστρέφεται γύρω από τη Γη σε 27 ημέρες, 43 λεπτά και 11,5 δευτερόλεπτα και η μέση απόστασή της από τον πλανήτη μας ανέρχεται σε 384.403 χλμ.

.

Ο Γανυμήδης

Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του πλανήτη Δία αλλά και του Ηλιακού συστήματος.

Ο Τιτάνας είναι ο μεγαλύτερος από τους δορυφόρους του πλανήτη Κρόνου και o δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα, μετά τον δορυφόρο Γανυμήδη του πλανήτη Δία.

 

 

 

Ο Εγκέλαδος (άνω αριστερά) περνά μπροστά από τον Τιτάνα, όπως φάνηκε από τοCassini στις 5 Φεβρουαρίου 2006. Ο Εγκέλαδος απείχε τότε 4,1 εκατομμύρια km από το διαστημόπλοιο, ενώ ο Τιτάνας 5,3.

 

Ο Τιτάνας είναι ο μεγαλύτερος από τους δορυφόρους του πλανήτη Κρόνου και o δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα, μετά τον δορυφόρο Γανυμήδη του πλανήτη Δία.

 

 

 

Ο Εγκέλαδος (άνω αριστερά) περνά μπροστά από τον Τιτάνα, όπως φάνηκε από τοCassini στις 5 Φεβρουαρίου 2006. Ο Εγκέλαδος απείχε τότε 4,1 εκατομμύρια km από το διαστημόπλοιο, ενώ ο Τιτάνας 5,3.

 

 

4.  ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

 

 

Θεωρούνται αόρατες, όμως τις "βλέπουμε" γιατί πυρακτώνουν την ύλη που τις περιβάλλει. Απ' ό,τι φαίνεται υπάρχουν και μέσα στην ατμόσφαιρά μας, αλλά είναι μικροσκοπικές και "εξατμίζονται" αμέσως.

 

Η πρώτη, με το όνομα Κύκνος X1, εντοπίστηκε το 1973. Σήμερα χάρη σε νέα όργανα όπως τα διαστημικά τηλεσκόπια της ΝΑSΑ Χάμπλ και Χάντρα, γνωρίζουμε ότι Μαύρες Τρύπες υπάρχουν εν αφθονία στο σύμπαν. Μόνο στο γαλαξία μας, εκτιμάται ότι υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια, μεγάλο μέρος όμως από τα εκατομμύρια γαλαξίες που υπάρχουν στο σύμπαν θα μπορούσαν να φιλοξενούν άλλες τόσες.

 

Κάποιες έχουν μάζα ίση μ' αυτή του Ήλιου, άλλες είναι τέρατα, δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες. Άλλες, πάλι, που ανακαλύφθηκαν πριν από μερικούς μήνες, έχουν ενδιάμεσο μέγεθος. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρχουν και μικροσκοπικές. Αυτές, σύμφωνα με πρόσφατες θεωρίες, ίσως σχηματίζονται για λίγες μόνο στιγμές ακόμα και μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα.

 

 

Οι Μαύρες Τρύπες είναι τα πιο πυκνά ουράνια σώματα που μπορεί κάποιος να διανοηθεί. Είναι τόσο πυκνά, ώστε είναι ασύμβατα με οποιαδήποτε γνωστή σ' εμάς μορφή ύλης. Είναι πιο συμπαγείς ακόμα κι από τους πυρήνες των ατόμων, που με τη σειρά τους είναι χιλιάδες δισεκατομμύρια φορές πιο πυκνοί από τα άτομα.

 

Δε γνωρίζουμε από τι είναι φτιαγμένοι, γιατί η δύναμη της βαρύτητας στο εσωτερικό τους είναι τόσο μεγάλη, ώστε ούτε το φως δεν μπορεί να διαφύγει. Κατά μία έννοια αυτό καθιστά απλούστερη την περιγραφή τους. "Μια Μαύρη Τρύπα χαρακτηρίζεται μόνο από τρεις βασικές ιδιότητες: τη μάζα, την περιστροφή και το ηλεκτρικό φορτίο της", εξηγεί ο Ρέμο Ρουφίνι, θεωρητικός φυσικός και πρόεδρος της ICRA, International Center for Relativistic Astrophisics. Πρόκειται για μια σκοτεινή σφαίρα η επιφάνεια της οποίας ονομάζεται Ορίζοντας Γεγονότων, γιατί ό,τι κι αν βρίσκεται στην άλλη πλευρά δεν έχει καμιά σύνδεση με το δικό μας σύμπαν.

 

Στην καρδιά του γαλαξία

 

"Στο γαλαξία μας είναι γνωστή μια δεκάδα από Μαύρες Τρύπες αυτού του τύπου -έχουν μάζα ίση με μερικές ηλιακές μάζες- και υπολογίζεται ότι υπάρχουν ακόμα προς ανακάλυψη εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια. Γενικά γεννιούνται από ένα αστέρι το οποίο κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής του καταρρέει, δημιουργώντας ένα σουπερνόβα ή, το πιθανότερο, μια αστραπή ακτίνων γάμμα. Στο επίκεντρο της κατάρρευσης μένει η Μαύρη Τρύπα", εξηγεί ο αστροφυσικός κ. Διονύσης Σιμόπουλος, διευθυντής του Πλανηταρίου (Ίδρυμα Ευγενίδου).

 

Όμως, όπως φαίνεται, στο σύμπαν υπάρχουν και διαφορετικού τύπου Μαύρες Τρύπες: αυτές στην καρδιά των γαλαξιών. Ο δικός μας μάλλον φιλοξενεί μια τέτοια τερατώδη Μαύρη Τρύπα μάζας 2,6 εκατομμυρίων Ήλιων, γνωστή ως A* Τοξότη (Sgr A*), η οποία εντοπίστηκε ως πηγή ραδιοκυμάτων 26.000 έτη φωτός από εμάς στον αστερισμό του Τοξότη. Η A* Τοξότη είναι ορατή με ακτίνες Χ μόνο όταν "καταπίνει" ύλη, πράγμα που συμβαίνει σπάνια.

 

 

 

Στη γήινη ατμόσφαιρα.

 

Οι πιο βίαιες και τεράστιες Μαύρες Τρύπες, με μάζα πάνω από ένα δισεκατομμύριο Ήλιους και διαστάσεις ίσες μ' εκείνες του ηλιακού μας συστήματος, είναι αυτές στο εσωτερικό των κβάζαρ, πάρα πολύ μακρινών ουράνιων σωμάτων που εκπέμπουν περισσότερο φως κι από τους γαλαξίες που αποτελούνται από δισεκατομμύρια αστέρια. Και σ' αυτή την περίπτωση η φωτεινότητά τους θα πρέπει να οφείλεται στην  ύλη που έχουν απορροφήσει.

 

Τέλος, σύμφωνα με κάποιους θεωρητικούς φυσικούς ίσως υπάρχουν και Μαύρες Τρύπες μικρότερες από έναν πυρήνα ατόμου. Αυτές θα μπορούσαν να σχηματιστούν στην ατμόσφαιρά μας, δημιουργούμενες από κοσμικές ακτίνες που φτάνουν από το διάστημα, επιβιώνουν μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, κατόπιν διαλύονται και δημιουργούν άλλα σωματίδια.

 

Σύμφωνα με τον Τζόναθαν Φενγκ, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (ΗΠΑ), και τον Άλφρεντ Σέιπερ, από το Πανεπιστήμιο του Κεντάκι (ΗΠΑ), θα ήταν ακόμα πιθανότερο να παρατηρηθούν τέτοια συμβάντα με το μελλοντικό παρατηρητήριο κοσμικών ακτίνων Πιερ Ογκέρ, που θα τεθεί σε λειτουργία το 2004.

 

Αυτές οι Μαύρες μικροτρύπες, χίλιες φορές μικρότερες από ένα πρωτόνιο, ίσως σχηματιστούν -μάλλον απίθανο- στον επιταχυντή Λαρτζ Χάντρον Κόλιντερ, ο οποίος βρίσκεται υπό κατασκευή στη Γενεύη (Ελβετία). Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια κάτι τέτοιο θεωρούνταν αδύνατο, λόγω της τεράστιας ενέργειας που απαιτεί η όλη διαδικασία.

 

Σύμφωνα όμως με πρόσφατες θεωρίες, στο διάστημα υπάρχουν κρυφές διαστάσεις τυλιγμένες στον εαυτό τους, που θα είχαν ως συνέπεια να κάνουν εντονότερη τη βαρύτητα σε πολύ κοντινές αποστάσεις. Αν αυτό αληθεύει, Μαύρες Τρύπες θα μπορούσαν να σχηματιστούν, με ενέργειες μικρότερες από τις προβλεπόμενες, τόσο στην ατμόσφαιρα όσο και στο εργαστήριο. Θα μπορούσαν άραγε να μεγαλώσουν και να καταπιούν τη Γη; Όχι. Αυτές οι Μαύρες Τρύπες θα εξαφανίζονταν στη στιγμή, δημιουργώντας άλλα σωματίδια.

5.ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ

 

Αστερισμό ονομάζουμε το κάθε αυθαίρετο τμήμα της ουράνιας σφαίρας ή θόλου που περιέχει μια κάπως ξεχωριστή ομάδα άστρων. Αυτή η κατάτμηση στηρίχθηκε στα σχήματα που δημιουργούσαν οι πιο φωτεινοί αστέρες, στα οποία οι άνθρωποι διέκριναν ομοιότητες με ζώα (κυρίως), θεότητες και πράγματα του περιβάλλοντός τους. Οι αρχαιότεροι αστερισμοί ορίσθηκαν στην αρχαία Μεσοποταμία και υιοθετήθηκαν από τους αρχαίους `Ελληνες, οι οποίοι τους εμπλούτισαν με τη μυθολογία τους, και μας παρέδωσαν σχεδόν όλους τους αστερισμούς που είναι ορατοί από τα βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Οι δύσκολα ορατοί ή αόρατοι από την Ευρώπη νότιοι αστερισμοί, ορίσθηκαν από τους πρώτους Ευρωπαίους ναυτικούς που ταξίδεψαν στις νότιες θάλασσες, μετά την Αναγέννηση, γι' αυτό και έχουν ονόματα όχι μυθολογικά, αλλά πολλές φορές οργάνων ή εργαλείων του πλοίου, κρίσιμων κάποτε για την επιβίωσή τους, π.χ. Αντλία, Πυξίς. Σήμερα γίνονται επίσημα αποδεκτοί 88 αστερισμοί από τους αστρονόμους, μετά από απόφαση της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως (IAU), με καλά καθορισμένα όρια. Συγκεκριμένα, η IAU ανέθεσε στον Βέλγο αστρονόμο Eugène Delporte το καθήκον αυτό. Στο Α΄ Συνέδριο της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως, που έγινε στη Ρώμη το 1922, αποφασίστηκε αφ’ ενός μεν ο τρόπος ονομασίας των αστέρων, αφ’ ετέρου δε αναγνωρίστηκαν οι 88, έκτοτε παραδεκτοί αστερισμοί. Στις δύο επόμενες συνεδριάσεις της, το 1925 και το 1928, καθορίστηκαν τα ακριβή όρια του κάθε αστερισμού στον ουρανό και το αποτέλεσμα υιοθετήθηκε επισήμως το έτος 1930. Η επίσημη διεθνής ονομασία που δέχεται η IAU για τον κάθε αστερισμό είναι η λατινική, και οι επαγγελματίες αστρονόμοι χρησιμοποιούν συνήθως την επίσημη συντομογραφία αυτής της ονομασίας, που αποτελείται πάντα από 3 γράμματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αστερισμού αποτελεί η Μεγάλη `Αρκτος (Μεγάλη Αρκούδα) που στη Γαλλία ονομάζεται «Κουτάλα» και στην Αμερική Big Dipper (σκεύος για άντληση νερού). Προσοχή όμως: Το τμήμα του ουρανού που ορίζεται στην Αστρονομία ως αστερισμός (constellation) Μεγάλη `Αρκτος, και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος σε «έκταση» πάνω στην ουράνια σφαίρα από όλους τους σύγχρονους αστερισμούς, δεν ταυτίζεται με την ομάδα σχετικώς φωτεινών αστέρων ("asterism") που σχηματίζουν το γνώριμο σχήμα της «κατσαρόλας». Η δεύτερη είναι βέβαια ένα υποσύνολο του πρώτου. Το ίδιο συμβαίνει και στους άλλους αστερισμούς.

Τα αστέρια που δημιουργούν τον αστερισμό δεν έχουν σχέση μεταξύ τους και βρίσκονται σε διαφορετικές αποστάσεις από εμάς. Αν παρατηρούσαμε τον ουρανό από κάποια διαφορετική οπτική γωνία μέσα στον Γαλαξία, θα βλέπαμε εντελώς διαφορετικούς αστερισμούς.

Με την πάροδο δεκάδων χιλιάδων χρόνων οι αστερισμοί αλλάζουν αργά μορφή και σχήμα, λόγω της διαφορετικής ταχύτητας και φοράς στην κίνηση του κάθε αστέρα, όμως αυτό δεν αναιρεί την πρακτική σημασία που είχαν για τον προσανατολισμό και τον καθορισμό της χρονικής στιγμής. Ειδικά στη ναυσιπλοΐα, μεγάλη ήταν η σημασία τους πριν την εφεύρεση της πυξίδας, αφού οι ναυτικοί βασίζονταν στην παρατήρηση των αστερισμών για να μπορέσουν να προσανατολιστούν το βράδυ (τέτοια οδηγία παρέχεται στον Οδυσσέα για το τελικό τμήμα του ταξιδιού του στην Οδύσσεια). Μπορεί λοιπόν κανείς να πει ότι οι αστερισμοί είχαν έναν ξεχωριστό ρόλο στην εξάπλωση των ανθρώπων σε νέα μέρη. Η αξία τους διαφαίνεται μέσα από τους μύθους που ταυτίζονται με αυτούς και την πανάρχαιη αναφορά τους σε σημαντικά γραπτά κείμενα του ανθρώπου.